Fair Fashion Festival: Wat wij meenemen uit Utrecht

Afgelopen zondag was het zo ver: het fair fashion festival in Utrecht! Voor het derde jaar op rij alweer toverde het FFF team de Winkel van Sinkel om tot een ware tempel voor eerlijke mode. Wij waren erbij!

Bij binnenkomst lijkt de Winkel van Sinkel een heel gewone zondag te draaien: het terras zit gezellig vol, en obers lopen met drankjes af en aan. Maar achter de eerste tafeltjes blijkt dan toch dat er iets bijzonders te zien is: een groene loper, meteen een mooie verbinding tussen mode en milieu, en misschien wel een verwijzing naar de Green Carpet Challenge, die Livia Firth in het leven riep om beroemdheden aan te sporen eerlijke mode te dragen op de rode loper. Eenmaal binnengekomen kan ik me meteen aanmelden voor leuke workshops en masterclasses. Als entreebewijs daarvoor krijg ik een stukje wollen draad om om mijn pols te knopen. Zo simpel en elegant: start at the source!

De opening van de dag wordt verzorgd door Jolande Sap, die programmamanager is van het plan van aanpak ‘Verduurzaming Nederlandse textiel- en kledingsector’. Met dit plan wil de sector zelf een eerste stap zetten richting een duurzamere toekomst voor de kledingindustrie. Binnenkort lees je op Catching the Glow meer over dit initiatief! Jolande Sap draagt een outfit van Studio Jux, maar geeft aan zelf ook nog wel eens ‘in de fout te gaan’ als het om kleding shoppen gaat: niet duurzaam kopen dus. Juist daarom is de inzet van de sector volgens haar zo belangrijk: het moet voor consumenten makkelijker worden om duurzame kleding te vinden. Aan de consument zelf heeft ze ook een boodschap. Namelijk: neem een voorbeeld aan Teun van de Keuken, oprichter van Tony’s Chocolonely, die zich aangaf bij de rechter omdat hij een met slavernij geproduceerde reep chocola had gekocht. Op die manier drukte hij zijn woede en verontwaardiging uit, en maakte hij een statement waar we ons allemaal door aangesproken konden voelen. Inderdaad, net als we ons bij de kledingindustrie aangesproken kunnen (en, zegt Jolande Sap, moeten) voelen omdat wat wij ’s ochtends aantrekken over het algemeen oneerlijk wordt geproduceerd. We couldn’t agree more.

Na deze inspirerende en prikkelende opening is het tijd voor een modeshow. We zien de mooiste outfits voorbij komen, stuk voor stuk duurzaam en eerlijk geproduceerd. Opnieuw bewijs dus dat het kán, en hoe!

Foto door Emmar Sinnige

Modellen klappen voor de ontwerpers na afloop van de show. Foto’s door Emmar Sinnige.

Ik vervolg mijn weg op de markt, die op de bovenverdieping van de Winkel van Sinkel is ingericht, en waar al flink wordt geshopt. Mijn aanname dat ik inmiddels toch wel een redelijk beeld heb van de duurzame kleding scene in Nederland valt daar meteen in duigen. Ik kom geweldige nieuwe merken tegen, zoals Qnoop (eco sokken met een knoopje), Saint Basics (eco ondergoed) en Marjolein Elisabeth (unieke statement pieces, volledig in Nederland geproduceerd, zo veel mogelijk met duurzame materialen). Ik spreek ook met medewerkers van De Schone Kleren Campagne, een internationale NGO die zich inzet voor het welzijn van arbeid(st)ers in de kledingindustrie, en met Solidaridad, een NGO die – opnieuw een statement – een duurzame sweater liet produceren, om te bewijzen dat het kán – ook voor een redelijke prijs.

Foto's door Emmar Sinnige

De duurzame kleding markt in de Winkel van Sinkel. Foto’s door Emmar Sinnige.

Ook onder de workshops is er veel leuks te kiezen: bijvoorbeeld het Stoere Vrouwen ‘Not fair fashion battle’, een lesje textiel verven van De Textielfabrique, en een workshop over duurzame kledingmaterialen, eveneens verzorgd door De Textielfabrique. Bij die laatste workshop schuif ik aan, en leer ik allereerst dat er nog veel bij te leren valt. Want er is een hele hoop te kiezen als het om kledingmaterialen gaat, en bijna ieder materiaal kent duurzame en minder duurzame varianten. Katoen vergt bijvoorbeeld een stuk meer water dan linnen, maar er is ook biologisch katoen, waarbij in ieder geval geen pesticiden worden gebruikt. En bij wol heb je leveranciers die goed zorgen voor hun schapen, en leveranciers die niet bepaald diervriendelijk te noemen zijn. “Hoe kom je er dan achter wat de duurzame variant is?” Vraagt één van de deelnemers zich af. Het antwoord: “Vraag naar de leverancier van het materiaal, en naar wat die bekend maakt over het productieproces. Als het iets is om trots op te zijn wordt dat over het algemeen niet verzwegen.”

Naast dit alles is er natuurlijk ook muziek, een kledingruil aan de overkant van de straat, worden er masterclasses gegeven, en volgen er nog meer modeshows. En tot slot wordt ik uitgenodigd een 3d-bril op te zetten die me laat beleven hoe het is om zélf in zo’n ‘gewone’ textielfabriek te werken. Het beeld is niet alleen 3d, maar neemt mijn hele gezichtsveld in beslag, ook als ik om me heen of achterom kijk. Ik waan me in een andere wereld. De naaister voor mij krijgt een preek en een klap van de fabrieksmanager, die vervolgens dreigend op mij af komt lopen. En ik ben me er nog eens extra van bewust dat dat heel goed ook mijn wereld had kunnen zijn. In plaats daarvan is mijn wereld er één waarin ik die bril gewoon weer af kan zetten, mijn tas kan pakken, en een donatie kan doen aan Solidaridad in ruil voor een eerlijke sweater, alvorens ik geïnspireerd en enthousiast richting station loop. En dus doe ik dat. De eerlijke sweater gaat als aandenken aan de dag mee naar huis, waar ik, als ik hem aantrek, letterlijk verwarmd wordt door een statement voor duurzaamheid. Naar de hoeveelheid publiek van vandaag te oordelen hebben wel meer mensen daar oren naar. Op naar FFF 2016.

Enschede Textielstad - photo by Emmar Sinnige(1)

Masterclass over Enschede Textielstad. Foto’s door Emmar Sinnige.

Geschreven door

Laat een reactie achter