Swap til you drop

Het is eigenlijk zo’n simpel idee. Je geeft iets weg dat jou niet meer blij maakt, in ruil voor iets dat iemand anders niet meer blij maakt. En dan ben je allebei blij, en heb je twee kledingstukken een nieuw leven gegeven. Tweedehands, zou je kunnen zeggen, met het verschil dat je de vorige eigenaar te zien krijgt. En dat je dus ook het verhaal hoort achter je nieuwe aanwinst. Soms heel gewoon – “H&M, hangt al jaren in m’n kast, ik draag ‘m nooit” – en soms heel bijzonder – “Dit jasje droeg ik bij een filmpremière op de rode loper” of “Dit rokje heb ik in Tanzania gekocht, van een naaister met zo’n ouderwetse naaimachine”.

160410_Kledingruil Little Green Dress_Marieke Verhoeven_NIK_2777

Blije gezichten tijdens het passen bij de Little Green Dress kledingruil

Misschien heb je, toen ons blog nog maar net begonnen was, onze post met 10 do’s en don’ts voor een duurzame kledingkast gelezen. Toen hadden we het al over ruilen. Maar een echte ruil-party hadden we nog niet uitgeprobeerd, tot afgelopen weekend. Na een uitnodiging van superwoman Maartje Maas, oprichtster van Little Green Dress, konden we de kledingruil ‘op locatie’ in de winkel van LENA de fashion library in Amsterdam, natuurlijk niet overslaan.

Bij binnenkomst was Maartje, samen met twee enthousiaste vrijwilligers, al volop bezig de meegebrachte kledingstukken netjes op een aantal rekken te hangen. Dat nam behoorlijk wat tijd in beslag, want met een vrouw of dertig hadden we genoeg voor zo’n 7 volle rekken. Van jurkjes en broeken tot tassen, riemen en sieraden, alles zat er tussen. Toen ook de laatste trui op een hangertje beland was, kon de pret beginnen. Want ja, 30 vrouwen te midden van 7 volle kledingrekken, waarbij van tevoren wordt afgesproken dat iedereen alles na het passen netjes terughangt zodat anderen het kledingstuk ook nog kunnen uitproberen, dat is met recht ‘dolle pret’ te noemen. Ondertussen vertelt Maartje me wat meer over haar mooie initiatief. In 2009 begonnen, en uitgegroeid tot een ‘uit de hand gelopen hobby’ die Maartje naast haar ‘day job’ onderhoudt. Little Green Dress is een bedrijf, maar geld houdt Maartje er zeker niet aan over. Dat hoeft ook niet, zegt ze vol overtuiging, “het is zo leuk dat ik er gewoon graag mijn tijd in steek”.

Tijdens de kledingruil neemt Bellefleur Kramer achter haar naaimachine een paar verloren items onder handen. Zie www.belleredesign.nl voor meer informatie.

Tijdens de kledingruil neemt Bellefleur Kramer achter haar naaimachine een paar verloren items onder handen. Zie www.belleredesign.nl voor meer informatie.

En dat ben ik volledig met haar eens. Na het passen, waarbij overigens ook duurzaam gebak genuttigd kan worden, is fase 2 van de kledingruil aangebroken. De gewilde kledingstukken worden apart gehangen, en iedereen krijgt een veilingbordje. Nu ga ik eigenlijk nooit naar een veiling, maar zo’n bordje omhoog houden (nummer 59 voor mij) heeft toch wel wat, zeker als je van tevoren weet dat het je geen cent gaat kosten. Één voor één komen de kledingstukken langs. Bij meerdere belangstellenden wordt er elektronisch geloot, via de laptop van Maartje. Ik hoop vurig dat het lot mij gunstig gezind zal zijn bij een fantastisch zwart vestje met witte bies en knoopjes, maar helaas, dit pronkstuk gaat aan mijn neus voorbij. Wel zie ik ondertussen hoe vele bordjes omhoog gaan voor een paar door mij meegebrachte shirtjes, die ik al in geen jaren meer gedragen heb. Dat geeft toch een heerlijk gevoel. En dan val ik, bij een schattige ‘little blue dress’, toch nog in de prijzen. Ik scoor ook nog enkele andere items, zoals een riem gemaakt van een oude brandweerslag en een blouse die me perfect past, een zeldzaamheid. Geluk zit soms in hele kleine dingen 😉

Gewilde kledingstukken worden verloot onder de belangstellenden: fingers crossed!

Gewilde kledingstukken worden verloot onder de belangstellenden: fingers crossed!

Terwijl ik mijn ‘nieuwe’ schatten in de meegebrachte tas opberg, denk ik nog even terug aan het doorzoeken van mijn kledingkast, in voorbereiding op deze ruildag. Vaker dan me lief is kwam ik daarbij items tegen die ik, lang geleden en voor heel weinig geld, eens had gekocht ‘omdat er toch geen reden was het niet te kopen’. Als kleding zo goedkoop is wordt dat de basis van je koopgedrag. Sommige items had ik inderdaad maar 2 of 3 keer aan gehad. En dat terwijl iemand in Bangladesh of China toch echt een hoop moeite had gestoken in het maken van die kledingstukken. Des te groter mijn blijdschap bij het zien van al die bordjes, van mensen die mijn verloren items dolgraag een tweede leven wilden geven. En de kleding die overblijft wordt door Little Green Dress gedoneerd aan Stichting Sympany, die middels verkoop projecten in Nederland, Afrika en India steunt om de zelfredzaamheid van mensen, vaak met een afstand tot de arbeidsmarkt, te vergroten. Hier zie je in een kort filmpje hoe Sympany te werk gaat en wat de bestemming van deze kleding is.

De blijdschap waarmee ik na afloop van de kledingruil naar buiten stapte, straalt waarschijnlijk al van deze post af. Maar dan toch nog even for the record: ik ben ‘sold’ voor het concept kledingruil, en ‘sold’ voor Little Green Dress. Shop til you drop wordt wat mij betreft: Swap til you drop. See you next time, nummer 59 😉

Geschreven door

1 reactie

  • José

    Hi Barbara,

    Wat leuk dat je jouw eerste kledingruil hebt meegemaakt. Als fervent swopper weet ik: once you swop, you’ll never stop. Ik hoop dat je het ruilvirus te pakken hebt en dit de eerste van velen voor jou is!

    Liefs, José

Laat een reactie achter